Postacie geniuszy, wykonane zapewne w nietrwałym materiale (być może była to palona glina), zostały usunięte już w drugiej połowie XIX stulecia. Natomiast kamienna rzeźba Natalii jest obecnie w dużej mierze powojenną rekonstrukcją, gdyż stacjonujący w Natolinie podczas okupacji żołnierze hitlerowscy z sadystycznym wandalizmem potraktowali ją jako tarczę strzelniczą. Strzelali celnie, toteż pomnik został mocno poharatany, a przede wszystkim pozbawiony głowy, którą odstrzelono i zniszczono.
W latach 1834—1838 w parku natolińskim wystawiono również wiele drobnych obiektów architektonicznych, o charakterze czysto dekoracyjnym, zainspirowanych romantycznymi motywami, takich jak: niewielka świątynka dorycka, sztuczna ruina akweduktu rzymskiego, brama gotycko-mauretańska, neogotycka kapliczka. Poza tym ogród ozdobiły jeszcze inne elementy: kolumny, altany grupy rzeźbiarskie — Bachusa, Centaura, D^ika. Te ostatnie były głównie modelowane przez rzeźbiarza Ludwika Kaufmana i wypalane w glinie przez sztukatora Ferrante Marconiego, brata HenryTka. Dziś nie ma po nich śladu, gdyż materiał, w którym zostały wykonane, wbrew nadziejom, okazał się niezbyt trwały, jak na nasze warunki atmosferyczne. Do dziś zachowały się jedynie terakotowe posągi średniowiecznych rycerzy, ustawione w niszach bramy Mauretańskiej, jak również zdobiące ją terakotowe detale architektoniczne, także będące pracą Ferante Marconiego.
W latach 1842—1845 przeprowadzono gruntowny remont pałacu i pozostałych budynków Natolina. Zapewne wówczas to Aleksander wprowadził pewne zmiany wewnątrz pałacu. Przede wszystkim dawną sypialnię Anny Potockiej przekształcono na „gabinet etruski", którego to charakter sugerować ma obramienie na plafonie z ornamentem plecionkowym oraz inne motywy dekoracyjne utrzymane w kolorach ceglastym i czarnym. Podobnie ozdobiono sąsiedni gabinecik, który otrzymał czarną mahoniową boazerię; na półkach zaś ustawiono między innymi kilkanaście waz starożytnych, przeniesionych tu z kolekcji wilanowskiej.